Nog eventjes over hoogsensitief zijn

Ik heb wel al vaker geschreven over hoogsensitiviteit. Een begrip dat steeds meer het daglicht te zien krijgt in de media en dat moedig ik alleen maar aan. Het kan heel frustrerend zijn om zoveel te voelen als je niet weet waar het allemaal vandaan komt. Het is niet dat ik nu nooit struggle met gevoelig zijn, want ik heb ook mijn valkuilen. Maar bovenal ben ik dankbaar voor deze eigenschap en dat ik hem heb. Dat bedacht ik me van de week op de trein.

Ik noem het altijd midden in de wereld staan. Meeste mensen ervaren hem normaal. Onze wereld. Iedereen kan gezichtsuitdrukkingen lezen (de meeste mensen toch) en iedereen kan een liedje horen, een smaak voelen of de zachtheid van een dekentje voelen. Dat zijn dingen die je – als je geluk hebt- kan ervaren. Er zijn mensen die doof of blind zijn en die dat niet kunnen. Maar die genieten volgens mij op hun eigen manier van het leven. Ik hoor niet zomaar een liedje. Ik denk dat ik het het beste kan omschrijven met muziek want dat voel ik altijd tot op het bot. Een mooi liedje komt niet gewoon binnen bij mij. Ik voel de melodie, het gevoel van de zanger en wordt geraakt door iedere uithaal, ieder gevoelig stukje en alle klanken en speciale dingen die mensen met hun stem doen. Als ik wat meer verstand had van zingen kon ik de technische benaming gebruiken, maar dat kan ik niet. Iedere trilling in de stem, ieder hees stukje, broze stukjes van een liedje. Ik merk ze allemaal op. Bij echt gevoelige ballades dan hoor ik niet gewoon het liedje. Ik word er volledig in genesteld en het is alsof ik meeleef in het liedje. En dat is heerlijk. Ik kan daar zo intens van genieten. Het is een van de redenen dat ik niet zonder koptelefoon kan. En om overprikkeling tegen te gaan. Muziek maakt mij rustig en als ik een beetje een goeie stem had dan zou ik het waarschijnlijk zalig vinden om zelf al die gevoelige en prachtige nummers te zingen. Die heb ik niet, maar ik ben gezegend met andere talenten. Een liedje komt bij mij niet gewoon binnen. Ik word geraakt tot op het bot. En dat heb ik met de hele wereld.

Ik ervaar de wereld niet gewoon van op een afstand. Ik voel hem. Ik voel alle gevoelens van anderen. Wanneer iemand verdrietig of geïrriteerd is voel ik dat direct. Wanneer er voor ik binnenkom in de kamer een ruzie is geweest voel ik dat direct. Wanneer mijn zusje thuiskomt van school een een -excuse my French- een kutdag heeft gehad, kan ze dat niet verbergen voor me. Ik voel het. En het raakt me. Altijd. Is het omdat ik zelf weet hoe het is om je rot te voelen? Ik zou het niet weten. Het zal er wel mee te maken hebben. Alles raakt me ook altijd. Als ik op de trein naar huis zit en de zon ondergaat en prachtige kleuren toont. Wanneer klanten me een compliment geven, iemand vertelt dat er iets rottigs is gebeurd. Ik hoor het niet gewoon, ik voel het tot diep in mijn hart. Dat kan heel vermoeiend zijn, en dat is zo. Maar meeste keren ben ik blij dat ik gezegend ben met mijn gevoeligheid. Het maakt mijn leven zoveel mooier. Ik heb soms zulke mooie dankbare gevoelens ervaren, zoveel bijzondere momenten door die gevoeligheid. Dat zou ik allemaal niet willen missen. Neem mijn gevoeligheid weg en je neemt een heleboel van mijn persoonlijkheid weg.

Ook de momenten dat ik intens gelukkig ben zijn zo bijzonder. Ik kan soms midden in een tekening voelen hoe graag ik dat doe en dat maakt me zo blij. Dat gevoel van geluk. Of wanneer ik zoals nu mijn vingers over het toetsenbord laat glijden om mijn gedachten of gevoelens in woorden om te zetten. Dat ik dat zo goed kan (want dat hoor ik van velen) heeft juist te maken met dat ik de dingen zo goed voel. Het beste gevoel is altijd wanneer ik iemand heb geholpen of gelukkig heb gemaakt. En niet om daarna te kunnen zeggen dat ik de reddende held was. Mensen gelukkig maken is iets wat ik oprecht graag doe. En ja, ik ben me ervan bewust dat dat een enorm groot cliché is. En toch klopt het. Ik doe niks liever dan anderen gelukkig maken. Als ik weet dat ik iemands dag heb gemaakt, dan maakt me dat intens gelukkig. Het liefst zou ik de wereld redden, maar dat gaat me in mijn eentje niet lukken. Daarom doe ik dat maar elke dag met kleine dingetjes.

Wat niemand je vertelt over HSP zijn

Ik ben hoogsensitief, en meeste van de tijd ben ik daar heel blij mee. Het is ook een hele mooie eigenschap, als je weet hoe je ermee om moet gaan en hoe het een kracht kan worden. Je hoort de term hoogsensitiviteit ook steeds meer, maar dat is omdat het steeds meer in de media komt. Ik ontdekte zelf zo’n zes jaar geleden dat ik HSP ben. Door die jaren heen heb ik wel het een en ander geleerd over de eigenschap, ook voor mezelf. Maar in de media komt HSP vrijwel altijd als kracht en goed ding voor. Uiteindelijk is het dat ook wel. Maar er is ook een andere kant. Eentje die je er helaas moet bijnemen. Net zoals iedere karaktereigenschap heeft ook deze zijn nadelen. Ik wilde daar graag eens over praten met jullie. Als je niet weet wat HSP zijn inhoudt, dan heb ik er al eens eerder iets over verteld. Dat artikel kan je hier vinden.

★ Soms veel te veel inlevingsvermogen

In een wereld waar bijna iedereen voor zichzelf leeft is dit zo mooi. Helaas zit de wereld ook zo in elkaar. Ik zeg niet dat er geen goeie mensen meer zijn, maar het leven is veel veranderd tegenover vroeger. En dat zeg ik terwijl ik pas 23 ben. Ik voel andermans stemmingen, ik weet meestal vrij snel wat het probleem is en hoe ik iemand kan helpen. Heel mooi, want ik ben ervan overtuigd dat de aardbol dat nodig heeft. Maar ik kan daar zo in opgaand dat ik mezelf vergeet. In de middelbare was dat nog veel erger, nu heb ik geleerd om ook voor mezelf te kiezen. Het is een valkuil voor velen, jezelf niet vergeten. Ik denk in het algemeen als je een goed hart hebt. Maar wij voelen stemmingen aan en dat maakt het nog veel verleidelijker om iemand te helpen.

Overvloed aan perfectionisme

Als je HSP bent, zit de kans er vrij groot in dat perfectionistisch bent. Ons oog valt snel op details en verandering. Het is een eigenschap met veel voordelen. Ik heb er jaren mee gevochten, maar perfectionisme kan heel vermoeiend zijn. Vooral als er geen rem op zit. Uiteindelijk kan je nog zo perfectionistisch zijn als je wilt, je zal nooit perfect zijn of iets wat je maakt of schrijft zal dat ook niet zijn. Dat hoeft ook niet. Dingen zijn mooier als ze uniek zijn. Maar het feit dat je iets zo goed wilt doen, is wel een kracht. Zolang het niet in overdrive gaat. Dat gaat het vaak wel, ook dat is een valkuil. Want dan kan je enorm onzeker worden, en valt je plezier ook weg.

Prikkels en overprikkeling

Hier zou ik een boek over kunnen schrijven. Ik zeg altijd dat ik met mijn twee voeten in de wereld sta door mijn gevoeligheid. Alles komt binnen. Stemmingen, muziek, geuren, kleuren, smaken en ga zo maar door. Het komt intens binnen. Ik vind dat mooi, zou het niet anders willen. Het moment dat ik een liedje aan het luisteren ben dat ik mooi vind en zo intens geniet van de melodie, stem en tekst? Give me more. Ik raak ook heel gemakkelijk overprikkeld en dat vind ik het lastigste aan HSP zijn. Na al die jaren heb ik wel een paar ‘trucjes’ maar het blijft lastig. Dit is een van mijn valkuilen.

Dingen loslaten is de hel

Ook dat is een herkenbaar iets. Loslaten wat geweest is. Ik denk het beste voorbeeld dat ik nu kan geven is mijn middelbare schooltijd. Ik heb heel lang moeite gehad met het loslaten van die tijd, meer dan anderen. Dat komt natuurlijk omdat ik daar zo graag was. Nog steeds kijk ik ieder jaar uit naar de opendeurdag in april, die helaas dit jaar is afgelast. Ondertussen gaat het beter met loslaten, ik ben gelukkig met mijn werk. Nu zie ik het niet meer als een gemis. Eerder als een warme herinnering. En dat is zo, want als ik word herinnerd aan een momentje in de klas of wat dan ook, krijg ik een heel warm gevoel in mijn hart. Maar loslaten is een dingetje, hechten aan het vertrouwde. Ook dit is waarschijnlijk herkenbaar voor velen.

Wat houdt HSP zijn in? Mijn ervaringen en uitleg

Hoi allemaal! Ik wil in de toekomst iets meer over hoogsensitief zijn schrijven, oftewel HSP* zijn. Vroeger heb ik al eens uitgelegd wat het inhoudt, maar dat artikel is al wat ouder en ik wilde het graag wat nieuw leven inblazen. Dus vandaar, een nieuwe uitleg en een nieuw artikel. Ik schrijf dit uit eigen ervaringen, dus ik heb geen weken wetenschappelijk onderzoek gedaan. Moge dat duidelijk zijn, maar ik denk dat je dat wel doorhad. Let’s go!

Bron: Pinterest

 

Het draait allemaal om prikkels binnenkrijgen, en die krijgen we allemaal. Prikkels zijn signalen die je krijgt van je zintuigen. Alles wat je hoort, voelt, ziet, proeft en ruikt. We hebben allemaal geleerd in de basisschool wat de zintuigen zijn en welke dingen ze voortbrengen. We krijgen ze allemaal binnen. Maar goed ook. Stel je voor dat je keuken in brand staat en je het niet eens ruikt. Prikkels kunnen ook van binnenuit komen. Mensen denken altijd dat prikkels van buiten komen (en ik dacht het eerst ook). Maar je gedachten en gevoelens zijn ook prikkels. Ze komen dan alleen van binnen en niet van buiten. Klinkt vrij logisch.

Iemand die hoogsensitief is krijgt die prikkels veel harder en dieper binnen. En ook is hij of zij daar veel gevoeliger voor. Ook waar het bij sommigen stopt aan ontvangen, krijgt een HSP nog veel meer binnen. Soms kan een geringe lichaamsbeweging al een alarm doen afgaan en daarmee weten we dat er iets scheelt. Sfeerveranderingen, wat anderen voelen of doormaken. Het zijn dingen die mee binnenkomen. Dat is ook een stuk heel veel empathie en ik weet ook wel dat er nog mensen zijn die dat kunnen. Maar langt niet iedereen. Het lijkt heel mooi om de wereld zo intens en diep te ervaren, want je staat er altijd middenin. Ik zal niet zeggen dat ik het niet mooi vind. Maar geloof me, dat kan ook enorm vermoeiend zijn. En ik ben niet de enige die dat zegt. Iemand die niet hoogsensitief is kan ook wel gek worden van die prikkels en dan heb je te veel aan je hoofd en wil je rust. Voor ons werkt dat net hetzelfde. Het enige verschil is dat het veel sneller gebeurt. Dat heet dan overprikkeld zijn. Dan kruip ik het allerliefst weg met een boek of ga ik een uurtje tekenen. Maar iedere persoon heeft zo zijn eigen manieren om te ‘ontprikkelen’. Soms raken we ook van de gekste dingen overprikkeld, dingen die je je niet kan voorstellen. Ik weet nog dat een tijd terug de lamp in de slaapkamer vervangen werd, dat is ook de kamer waar ik het meest ben in huis. En ik kreeg er hoofdpijn van, ik werd er irritant van. En toen die lamp vervangen was door een andere was het probleem opgelost.

Ik weet dat het heel vermoeiend kan zijn om niet te weten dat je hoogsensitief bent, want je hebt geen idee waarom jij uitgerekend zo overgevoelig reageert op zaken waar anderen geen problemen mee lijken te hebben. Ik heb mezelf zo vaak gek of gestoord verklaard. Tot ik wist wat het werkelijk was. Ineens was het ontbrekende stukje daar en mijn puzzel was compleet. Ik heb er in de jaren mee geleerd om te gaan en wat ik beter wel en niet kan doen. Maar geloof me, ook ik loop wel nog eens tegen de lamp en er zijn momenten dat ik het vervloek. Maar he, dat is het leven toch? Natuurlijk draait het om veel meer dan die prikkels alleen, hoewel je de dag van vandaag ook hoogsensitief bent als je je heel sterk herkent in een of twee eigenschappen. Ik ken mensen bij wie dat het geval is.

Had jij ooit al eens gehoord van HSP?

* HSP is de afkorting van hoogsensitief persoon. Oorspronkelijk komt het van de Engelse benaming; High Sensitive Person

Sensitief en trots!

Hoi allemaal! Mijn gevoeligheid is het grootste deel van mijn karakter. Doordat ik nu door een moeilijke periode ga, steekt dat soms een beetje weg. Het fijne gedeelte dan. Aan gevoelig zijn zitten er ook een heleboel lastige en moeilijke kantjes. Toch zou ik het niet anders willen. Dit is wie ik ben, en dat hoort bij mij. Ik heb dat in het verleden proberen te veranderen en er hebben heel veel mensen mij gepakt op mijn gevoeligheid. Toch is het nooit weggegaan. En dat zal ook nooit gebeuren. Je kan niet weglopen van wie je bent.

2048c4f7dfacae342476f95fe308e2a9

Ik ging eigenlijk bloggen en daar zet ik altijd een muziekje op. De laatste tijd is dat steeds vaker de audities van The Voice Kids van dit jaar. Helaas zit het er al weer op, en ik mis het. Daardoor kijk ik gewoon heel vaak de audities. Maar ineens glipte er een stukje gevoeligheid door. En ik heb die intensiteit al heel veel gevoeld in mijn leven. Maar dat betekent niet dat ik er minder van geniet. Ik besef ook dat de manier waarop ik intens geniet van dingen, niet iedereen gegeven is. En hoe mooi dat mijn leven maakt.

Maar ik was dus audities aan het bekijken, en ineens kwam ik bij Ebe. Ebe is een dertienjarige jongen die van kleinkunst houdt. Als Blind Audition zong hij ‘Ruimtevaarder’ van Kommil Foo. Wat al een van mijn favoriete nummers is. Maar daarnaast zong hij het op een magische manier en raakte hij me vanaf de eerste noot. Op een manier waar Kommil Foo er nooit in geslaagd is. Ik keek vandaag zijn auditie terug en zijn halvefinale-stukje. Daar vertaalde hij ‘Perfect’ van Ed Sheeran en deed er compleet zijn eigen ding mee. En de manier waarop hij mij raakte. Ik zat daar op de grond met mijn laptop naast me te genieten van zijn stem en hoe het mij raakte. En ineens was ik aan het glimlachen omdat het mij gelukkig maakt. En ik besefte hoe mooi het is dat mijn gevoeligheid mij dit soort dingen laat voelen. De manier waarop ik me inleef in muziek en hoe in me in een boek kan inleven. Het moment dat ik een film kijk en de wereld om me heen vergeet. Als ik dat naast al die lastige momenten leg, dan weet ik het wel. Ik wil dat zeker niet kwijt.

Dan maar ietsje lastiger. Maar doordat ik nu alles zo intens voel en ook die problemen, ga ik ook groeien. Op mijn manier. De therapie zal me daar zeker bij helpen. Ik ga alles wat ik achteruit heb geduwd terug naar voor moeten halen. En ik weet dat dat intens gaat worden en hoe emotioneel zwaar dat gaat worden. Maar na die periode zal ik er als een mooier en sterker meisje uitkomen. Hopelijk de Nikita die geniet en lacht. De Nikita die ik momenteel mis. Maar als er een ding is wat ik nooit van mijn leven kwijt wil, is het echt wel mijn gevoeligheid. Ook al maakt het mijn leven lastig.

Hoe ik ontdekte dat ik HSP ben

Hoi allemaal! Een paar maanden terug vertelde ik voor het eerst over hoogsensitiviteit. Wat het is, wat het ongeveer inhoudt. Hoewel je dat nooit helemaal kan veralgemenen, want iedere HSP’er ervaart zijn sensitiviteit anders. Net zoals ieder mens op de wereld, zijn ook wij allemaal eigen en uniek. Ik weet nog prima hoe ik ontdekte wat het is, en hoe ik zelf besefte dat ik het ben. Het kan een struggle zijn om je anders te voelen als hoogsensitieve en niet te weten waaraan dat ligt. Vandaag deel ik mijn ontdekkingsverhaal!

DSC_6124.JPG

Het begon allemaal rond eind december 2013/begin januari 2014. De gebeurtenis waardoor ik het ontdekt is helaas minder leuk, maar de ontdekking zou toch ooit een keer komen. Eind december stierf mijn pepe namelijk. Het was iemand waar ik een heel hechte band mee had, iemand die goed kon luisteren. Het was een fantastisch mens, laten we het zo zeggen. Hij was al een maand ziek en de dokters hadden er geen goed oog voor. Dus we zagen het wel al aankomen. Maar natuurlijk neemt dat pijn of verdriet niet weg en komen zulke dingen nog steeds als klap. Ik heb zoveel verdriet gehad, en eerlijk mis ik hem nog altijd. Maar dat zijn gevoelens die nooit zullen wennen of overgaan. Ik zocht toen op internet manieren op om met dat verdriet of met die gevoeligheid om te gaan. Inmiddels weet ik dat je het internet een beetje kan gebruiken, maar je dat toch echt op je eigen manier moet verwerken. Maar ik zocht vooral op de term ‘gevoeligheid’. En ineens stuitte ik voor het eerst op de term. Hoogsensitiviteit. Het lijstje eigenschappen laadde zich al snel, en ik herkende me erin. Maar ik was nog terughoudend. Veel mensen in reacties zeiden dat het iets slechts was, je het absoluut niet op jezelf kan vertellen of je het bent of niet. Dat het vreselijk was en je het maar beter niet kon zijn. Ik maakte dus eerst en vooral kennis met de mensen die geen vrede hebben met hun gevoeligheid. En ook, ik was 16. Gevoeligheid en heftig reageren waren ten eerste kenmerken van een puberteit, en daarbij had ik net een overlijden te verwerken gekregen. Dus ik twijfelde.

Maar ik merkte dat hoe meer ik er op ging letten, dat het ook steeds meer toenam. Maar aan de andere kant, alles wat je aandacht geeft groeit. Vooral door de negatieve reacties toen op internet was ik er een beetje bang van. Want meeste mensen zeiden gewoon dat het iets slechts is en je er niet trots op mag zijn en het flink irritant is om HSP te zijn. En dat mensen die zichzelf diagnoseren gewoon aanstellers zijn. Terwijl ik me echt wel goed herkende in die punten. Toch bleef ik research doen en ik herkende me steeds meer. Ik heb mezelf op 15 februari 2014 hoogsensitief verklaard. En ik begon steeds meer te ontdekken, maar ook dat ik niet raar ben. Omdat ik op alles zo heftig reageer. Dat ik geen aansteller ben, dat ik geen freak ben of iemand geschift. Nee, dit hoort bij mij. Dit ben ik. Ik heb dat schooljaar heel veel reacties gehad op mijn gevoeligheid in het algemeen (ik was er nooit echt voor uitgekomen dat ik HSP ben trouwens) en hoe meer ik daar reacties op kreeg, des te trotser ik werd. Dit is wie ik ben, dit hoort bij mij. Jaar na jaar leerde ik steeds meer over mezelf, over die hoogsensitiviteit. En over jezelf raak je nooit uitgeleerd. Er zijn dagen dat ik nog beseffingen doe of nieuwe ontdekkingen. Waardoor ik mezelf nog meer begrijp. En weet je, het is belangrijk om anderen te begrijpen en het voor hen fijner te willen maken. Maar het is minstens even belangrijk om dat voor jezelf te doen. Want uiteindelijk kan je geen anderen helpen als je zelf de kracht daar niet voor hebt.

Hoe ik er vandaag de dag mee leef? Op een veel betere manier dan destijds. Vroeger was gevoeligheid een gewone eigenschap en iets wat ik haatte. En na een tijdje zag ik het als iets normaals, gaf ik er geen aandacht aan. Maar nu zie ik het als iets prachtigs. Ik kan er namelijk hele mooie dingen uithalen. Ook hele lastige dingen, maar is dat niet met alles zo in het leven? Ik krijg de dag van vandaag ook meer bevestiging dat ik absouluut niet de enige ben die hoogsensitief is. Door boeken (dankjewel Fleur van Groningen!), door andere mensen die ook net als ik HSP zijn. Zelfs op school kom ik mensen tegen die hetzelfde zijn als ik ben. Hoewel dat ook niet helemaal waar is, want we zijn allemaal uniek. HSP of niet. Ik ken klasgenoten die HSP zijn, leerkrachten, mensen uit de leerlingenbegeleiding. Ik hou van allerlei soorten mensen en ik hou van heel veel mensen. Maar het is soms wel fijn om iemand te kennen die in hetzelfde schuitje zit.

Ken jij iemand die hoogsensitief is?