Week in beeld | 22

Om eerlijk te zijn was afgelopen week niet zo’n boeiende week. Toch hoort dit er ook bij. Al is het maar om de illusie van het wilde leven als blogger nog maar eens te doorbreken. Ik weet ook niet exact meer wat er allemaal gebeurd is, dus het wordt een saai overzichtje. Maar zoals ik al zei, het hoort er bij 🙂

★ De week startte sportief, ik moest nog een brief wegbrengen en dat deed ik met de fiets. Omdat de bus nemen weer een heel gedoe zou zijn en daar had ik geen zin in. Het was met mama haar fiets en nu is hij dus kapot, band is plat. Terwijl ik me niet kan herinneren dat ik door iets scherps ben gereden. Ik ging werken en na het werk werkte het OV niet mee waardoor ik mijn trein mistte en een halfuur mocht wachten. Just another manic monday. Nee grapje, er zijn wel ergere dingen om te gebeuren. Ik heb me een halfuurtje in het station geparkeerd met mijn boek en het ging nog zo snel.

★ Ik kan me niet meer herinneren wat ik dinsdag heb gedaan. Zoals ik al zei, het was geen bijzondere week. Ik ging werken en that’s it denk ik. Meer kan ik er niet van maken 🤷‍♀️

★ En woensdag stond ik moe op. Ik was te vroeg op mijn werk voor de late shift en mijn ene collega zag het meteen. Gelukkig waren de zware dingen al klaar, waardoor ik die niet meer hoefde te doen. Ik ben er het beste van gemaakt, maar ik was wel heel blij dat ik naar huis kon. Onderweg naar huis sms’te ik met mijn beste maat en het was een fijn gesprek. Zo dankbaar daarvoor. En de complimenten zijn voor altijd in mijn geheugen gegrift.

★ Ook donderdag had ik pijn, maar ik besloot er het beste van te maken. Ik rustte wat uit, en in de namiddag ging ik naar de bib. Doordat hij lang gesloten, is geweest zijn er volgens mij weinig nieuwe boeken bijgekomen, of ik lees te snel. Ik heb maar liefst drie Engelse boeken mee ter compensatie. Je moet iets doen als snellezer. Ik ging ook naar Media Markt om eindelijk mijn laptop weg te brengen die kapot is. Ik had nog een half jaar garantie, helaas valt mijn probleem niet onder garantie. Ze gingen nog mailen met de reparatiekosten, ik kan nog altijd weigeren. Dus we zien wel. Het is een vrij dure laptop dus ik vermoed dat de reparatie een betere optie zal zijn. Zo niet, dan ga ik gewoon een tijdje zonder laptop. Het is stom, maar het is een luxeprobleem. ‘s Avonds las ik nog eventjes buiten, wat een momentje van relaxen was

★ De laatste werkdag van de week. Ik ging ‘s morgens de stad in voor een kaartje. Ik teken die normaal zelf maar daar heb ik nu de energie niet voor. Desalniettemin hoop ik alsnog dat het kaartje goed aankomt en de persoon er blij mee is. Ik ga niet vertellen voor wie het is, want dan is m’n verrassing naar de knoppen. Maar er was iemand die ik wilde bedanken. Ik wilde ook nog voor nieuwe broeken kijken, maar daar was de tijd te kort voor. Anders had ik niet genoeg tijd om mijn middageten te eten en dat heeft prioriteit. In de namiddag ging ik werken, het ging best goed.

★ Weekend! Zaterdagochtend heb ik niet veel uitgespookt. In de namiddag wel, ik ging buiten lezen. Dat is alsnog een vrij luie bezigheid. Maar he, tis weekend voor iets. Mijn boek is bijna uit trouwens. Ondanks alles is mijn leesconcentratie wel goed, waar ik dankbaar voor ben. Dankzij mijn inlevingsvermogen vergeet ik de wereld om me heen en dat is welkom op die momenten. In de namiddag deed ik boodschappen, ik ben me ervan bewust dat er alleen maar ongezond spul in de kar ligt. Maar ik heb ook gewoon fruit en ‘echt eten’ mee natuurlijk. Ik ontdekte ook dat Rollercoaster Tycoon blijkbaar een iPad-game heeft. Het spel is exact zoals vroeger op de computer en ik heb veel uurtjes gespeeld. En het was nostalgisch, zelfs het gamemuziekje is exacht hetzelfde. Ik voelde me meteen weer tien jaar haha.

★ Zondag! Tegen de middag ging ik op missie om broeken te scoren. Ik heb er best wel veel, maar het zijn allemaal skinny jeans die vrij strak zitten. Op mijn pijn-dagen verdraag ik dat niet meer altijd. Ik irriteerde me aan de mensen maar heb wel een broek en nieuw shirt gescoord. Dat tweede was niet de bedoeling, maar oke. Voor een keer dan. De mensen luisteren niet en dat is gewoon stom. Na de middag las ik buiten en toen ik thuiskwam was ik doodmoe. Maar we survived the week. Tijd voor de volgende. Het was al bij al wel een goeie week dus ik hoop dat dat komende week ook zo mag zijn.

Het leven is best wel mooi. Ook na veel tegenslagen

Photo by Sonya ICatchTheMoment on Unsplash

Ik ben een mens dat veel nadenkt. Heel veel. Soms een beetje te veel. Tegelijkertijd is dat ook een van de dingen die ik het allerleukste vind aan mezelf. Ik kan aan het wandelen zijn met muziek in en compleet in mijn eigen wereldje zijn. No worries, ik hoor het verkeer wel en als ik moet oversteken ben ik alert. Maar vaak komen daar best wel diepe dingen uit en ik schrik daar zelf ook soms van. Niet op een zorgwekkende manier.

Zo nu ook weer. Het was gisteravond en ik was op het pleintje achter onze hoek aan het lezen. Muziek in mijn oren natuurlijk. Maar het was al negen uur en ik kreeg koud. Mijn moeder niet, die is nog een halfuurtje blijven zitten. Ik ben dus eerder naar huis gegaan. Op die kleine wandeling naar huis zag ik de lucht stilletjes aan donker worden, voelde ik de koele zomerlucht op mijn gezicht. Zag ik de bomen afsteken tegen de lucht. En toen besefte ik me dat het leven best wel mooi is. Niet in de dingen die we altijd denken. Niet in alle grote loonbrieven en dure telefoons en chique huizen. Je hebt ze op zich alle drie wel nodig in je leven, maar het is niet de essentie. Toch draait het net om die kleine geluksmomentjes. Want dat was wat ik voelde, geluk. En dankbaarheid, dat ik dat na al die jaren vechten oprecht kan voelen. Ik voelde op dat moment de essentie van het leven tot diep in mijn ziel. En ja, dat klinkt super zweverig. Maar ik kan het niet anders uitleggen.

Ik heb de laatste jaren best wel wat te verduren gekregen en ik ga het lijstje niet weer presenteren. En misschien hangt er binnenkort weer een wolk boven mijn hoofd. Ik ga binnenkort iets delen, maar ik moet nog een paar mensen op de hoogte brengen voor het op mijn blog kan. Ik ga niet zeggen dat ik de afgelopen jaren nooit gelukkig was. Ik heb toen ook geluk gevoeld, maar het was altijd overschaduwd door onzekerheid, zelfhaat of andere kopzorgen. Wil ik daarmee zeggen dat ik die nu niet meer heb? Nee. Ik denk niet dat er een moment gaat komen dat alles ‘at peace’ is. Maar ze overheersen mijn dagen meestal niet. Ik ben dankbaar dat nadat ik de wereld als een boze plek te zien hem weer kan zien zoals hierboven. Dat ik dingen terug kan relativeren en mezelf kan relativeren. Mijn fouten dan bedoel ik. Dat ik mijn verleden kan laten rusten en het mijn toekomst niet meer belemmert. Dat ik gelukkig kan en mag zijn. Want iedereen verdient dat. Ook jij, die dit aan het lezen bent.

Ik ben niet perfect. Ik maak fouten en ik moet nog heel veel leren. Over volwassen zijn en worden, geld beheren, op werkgebied. Er komt nooit een moment dat je klaar bent met leren en dat is goed ook. Hoe saai zou het leven zijn als je alles weet? Ik kan gerust een uurtje vullen met schrijven wat ik nog allemaal moet leren. Maar dat dacht ik als puber ook. En toch is het goedgekomen met mij. En ik vertrouw erop dat dat verdere jaren ook gaat gebeuren. En als dat niet zo is, is dat niet leuk. Maar volwassenen zijn ook maar mensen, die af en toe de pedalen eens kwijtspelen. Dat betekent niet dat het niet meer goed kan komen. En cliché, maar het zijn uit die periodes dat je zoveel leert.

Ik wilde deze gedachtenspinsels delen met jullie. Over het leven, tegenslagen en ultiem geluk. Ik weet ook niet wat me bezielde dat ik dit ineens voelde en schreef. Maar ik hoop dat iedereen in zijn leven veel van die ultieme geluksmomentjes mag hebben, wie je ook bent. Je verdient het. Dus geniet, lach, zing en dans. En geniet van de kleine schoonheden van je dag. Op het einde van de rit zijn die het meest waard.

Momenten die mijn leven beter maakten

Hoi allemaal! Geïnspireerd door twee andere bloggers ging ik nadenken over de momenten die mijn leven veranderden. Uiteindelijk besefte ik daardoor wie ik ben geworden en waarom. Eigenlijk is dat tegelijkertijd heel confronterend, maar ook heel mooi. Ik ben niet meer datzelfde meisje uit het middelbare. En nee, ik ben zeker nog niet waar ik wil zijn en er zijn nog zoveel dingen waar ik in kan groeien. Maar ik ben alsnog trots op de persoon die ik de dag van vandaag ben en hoe ik door de jaren heen ben gegroeid. Vandaag deel ik graag die momenten die mijn leven voorgoed veranderden. Normaal ben ik niet van veranderingen, maar vele van deze waren de juiste beslissing. Lenneke en Romy gingen mij al voor! Hun blog is van beide zeker de moeite waard om eens van dichtbij te bekijken.

olia-gozha-9A_peGrSbZc-unsplash
Photo by Olia Gozha on Unsplash

 

★ Compleet impulsief van opleiding wisselen

In 2015 zat ik nog braaf achter de schoolbanken in mijn opleiding voeding verzorging. Ik dacht altijd dat ik zou afstuderen in kinderzorg want dat vertelde ik ook altijd aan iedereen. Maar toen kwamen de stages. En dat is meestal het moment dat je beseft of je in de juiste opleiding zit. En daar liep het niet helemaal zoals verwacht. Ik was doodongelukkig, ik weet ook nog hoeveel moeite het me kostte om alleen al uit mijn bed te komen om naar stage te gaan. Er zijn momenten geweest dat ik me na het omkleden echt een peptalk moest geven en mijn tranen moest wegvegen en gaan. Toen ik besliste om van opleiding te wisselen was het al mei of juni, dus ik heb gewoon mijn jaar afgewerkt. En toen ik zei dat ik naar een kunstopleiding wilde gaan, verklaarde iedereen me voor zot. Dat ik zonder ervaring of enige achtergrond ineens ging tekenen. Heel veel mensen dachten ook dat ik na een schooljaar weer van opleiding zou mogen wisselen. Ik was zelf ook bang, maar iets in mij zei dat ik het moest doen. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb toen keihard gewerkt en uiteindelijk kreeg ik op het einde van mijn eerste schooljaar daar te horen dat ik over mocht. Ik was het gelukkigste meisje van de hele wereld toen. Daardoor heb ik niet alleen drie hele mooie jaren gehad op school, maar heb ik bovendien ook ontdekt waar ik het allergelukkigst van word. En daar ben ik tot op vandaag nog steeds heel dankbaar voor.

 

★  Hoogsensitieve Held opstarten 

Vroeger had ik al een blog, ik denk dat ik die vier jaar gehad heb. Ik zou eens in mijn archieven moeten duiken daarvoor. Maar dat was een boekenblog, puur gebaseerd op boeken. Recensies, wat ik had gelezen in een maand, bibliotheek-bezoekjes. Alles met boeken, dat had je wel al door. Die blog staat ook niet meer online, dus die zal je niet meer terugvinden. Ik begon het bloggen na een tijd wel te missen. Wat normaal is, want ik schrijf gewoon echt heel graag. Ik startte toen deze blog op, maar dan onder Sensitive Soul. Er zijn heel veel mensen die mijn blog ook nog onder die naam kennen, want het is pas sinds begin dit jaar dat ik onder mijn huidige naam blog. Er zijn ook al heel wat lay-out’s en veranderingen gepasseerd, maar nu ben ik oprecht heel blij met mijn blog en content. En sindsdien is het bloggen alleen maar leuker geworden natuurlijk.

 

★ Andere bloggers volgen 

Dit is geen levensbeslissend ding. Andere blogs volgen is gemakkelijk. Maar ik leerde door de jaren dat ik nu blog heel veel andere mensen kennen. En ik ben daar zo dankbaar voor. Niet alleen voor de lieve reacties onder mijn artikels en het contact. Maar ik heb er fantastische mensen door leren kennen. Om te beginnen leerde ik natuurlijk Romy kennen en dat is echt een fantastisch lieve vrouw. Ik kijk zo naar haar op. Ik kan niet op twee handen en voeten tellen hoe vaak Romy haar blog of haar berichten mij net dat duwtje in de rug hebben gegeven dat ik nodig had. Daar ben ik echt zo dankbaar voor. Maar daarnaast leerde ik ook Liesbet kennen, voor de meesten gekend als Zwartraafje. Haar boekenblog is een van mijn favoriete omdat er zoveel persoonlijkheid en eigenheid in zit en dat vind ik zo mooi. Dat is iets wat ik altijd waardeer. En daarnaast is het ook superleuk om met haar te babbelen. En natuurlijk zou ik ons Ireneke ook niet kunnen vergeten. Irene is iemand die mij altijd inspireert en haar blog is zeker een van mijn favoriete blogs. Zeker wanneer het weekoverzichtje eraan komt ben ik de eerste om haar blog op te zoeken. Maar ook gewoon naast haar blog is Irene ook een superlieve vrouw. Iemand waar ik mezelf bij kan zijn en waar dat altijd veilig voelt. Dus shout out naar al deze prachtige mensen. Natuurlijk zijn er nog zoveel andere bloggers die ik leuk vind, maar misschien kan ik daar beter eens een apart artikel aan wijden haha. Anders wordt dit echt veel te lang.

 

★ Stoppen met mijn studie 

Na de middelbare ging ik verder studeren aan de hoge school. Ik had dromen en die heb ik nog steeds. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik steeds meer stress kreeg. Ik was mezelf niet meer, zag ook de persoon die ik was langzaam aan verdwijnen. In iemand die ik totaal niet ben. En dat maakte me zo bang. Ik had geen energie meer. Er was een dag dat ik thuiskwam en ik zag mijn tekenmateriaal. En in plaats van dat mijn hart een sprongetje maakte, deed het niks. Zelfs niet een klein beetje hoger springen. Niks. En toen ik de dagen daarna merkte dat de dingen die me normaal altijd zo blij maken niks deden, wist ik dat er iets moest veranderen. Dat dit niet zo verder kon. Ik was mezelf kapot aan het maken. Ik had nog een gesprek met de school zelf en natuurlijk ook met familie en vrienden. Maar dat leek mij op het moment zelf de beste beslissing om te maken. Nu zijn we een jaar later en weet ik dat ook. Ik heb een job, ik ben mezelf aan het ontwikkelen en volwassen. Natuurlijk moet ik nog veel leren, maar dat is oke. Ik besef meer dan eens dat ik gelukkig ben met hoe mijn leven nu is. Dus stoppen met mijn studie was het beste dat ik kon doen.

 

★  Terug naar de psycholoog gaan

Na het overlijden van mijn opa in november besefte ik dat ik het nog met veel moeilijk had en dat ik er ineens ook een overlijden bij had gekregen maakte het er niet makkelijker op. Ik schraapte dus al mijn moed bij elkaar en ging terug aan de slag met een psycholoog. We zijn nu een half jaar later en ik merk zoveel verschil. De dingen die in het verleden zijn gebeurd ben ik nu eindelijk op een nette manier aan het verwerken. Eentje die de wonden misschien voorgoed gaat helen. En ik besef zelf ook wel dat ik het nog wel eens moeilijk zal hebben in de toekomst en dat er altijd een litteken zal zijn. Maar dat hoort bij het leven. Uiteindelijk hoop ik alles gewoon een plekje te geven.

 

★ Een jaartje detoxen met social media 

Eind september 2019 kondigde ik zowel op mijn social media als op mijn blog aan dat ik een jaartje offline ging. Dat telt voor social media alleen zoals je ziet. Ik zit ook nog midden in die detox. En ik denk dat ik nu tijdens de bizarre tijd waar we in leven wel het dankbaarst van al ben dat ik niet overspoeld word door al het nieuws. Ik denk dat ik daar nog verdrietiger van zou worden. Ik heb in combinatie met mijn sessies bij de psycholoog en deze detox ook een soort rust ontwikkeld. Het is dus heel goed voor mijn stress. Er zijn echt wel al dagen geweest dat ik het begon te missen. Maar die zijn voorlopig van korte duur. En anders hou ik mezelf voor dat de tijd snel gaat en het zo voorbij is. En dat is, want ik vind het echt ongelooflijk om te weten dat ik al een half jaar bezig ben. Ondertussen al bijna zeven maanden.

 

★ Spotify Premium nemen (lang geleden)

Ook deze is iets minder groot. Maar in 2015 begon ik voor het eerst met Spotify Premium en nog steeds na al die jaren heb ik mijn abonnement op Spotify. Ik zou niet meer weten hoe ik dat zonder zou doen. Ik doe bijna alles met muziek. En het is de afgelopen jaren ook zeker een steun geweest. Ik vind het ook heerlijk om te bloggen terwijl mijn koptelefoon op mijn hoofd staat. En ja, dat doet hij op dit moment ook. Ik vond dat hij wel waardig was om te noemen. Spotify  heeft niet perse baanbrekende veranderingen gebracht aan mijn leven, maar ik heb al die momenten wel voor een groot stuk doorstaan doordat ik altijd kon terugvallen op mijn muziek. Het is niet te beschrijven hoe vaak muziek mij net dat duwtje in de rug heeft gegeven. En daarom ben ik dus blij met Spotify

 

★ Flexitariër worden

Ik werd ook door andere bloggers geïnspireerd om minder vlees te eten. Ik heb toen een hele lange tijd geprobeerd om echt volledig vegetarisch te worden. Ik heb een hart voor dieren en onze wereldbol heeft ook liefde nodig. Maar volledig vlees schrappen maakt mij ongelukkig. Ik eet nog steeds meer vegetarisch dan dat ik vlees eet, dus op zich ben ik nog steeds goed voor de dierenwereld. Maar het was een beslissing die wel echt opluchting gaf. En alle kleine beetjes helpen.

Welk moment maakte jouw leven beter? 

 

 

 

Persoonlijk | Terug aan de slag & volwassen worden

Hoi allemaal! De afgelopen tijd is mijn leven een wirwar geweest van allerlei gebeurtenissen. Ook eentje van veel uitrusten en terug tot mezelf komen. Jullie weten het, want ik vertelde het allemaal op mijn blog. In april nam ik drie weken voorgeschreven rust en daarna ging ik na een verdere rustperiode voorzichtig terug aan de slag. Dat begon met een dag per week, maar later werden het er meer. Inmiddels ben ik terug vast aan de slag. Iets wat heel gek is na zo’n lange tijd niks doen. Maar het was nodig en gelukkig bevalt het me wel.

white and pink flowerson a book beside eyeglasses
Foto door Burst op Pexels.com

Ik vind het altijd nog wat gek als ik thuis de deur opentrek en roep dat ik naar mijn werk ga. Het feit gewoon dat ik werk heb is al gek. Niet omdat ik niet in mezelf geloof, want ik weet dat ik het kan. Dat ik een goeie werknemer ben en een fijne collega. Maar het is zo snel gegaan. Het voelt alsof gisteren dat ik nog op de schoolbanken zat te luisteren naar de leerkracht die aan het uitleggen was hoe je de dt-regel toepast en hoe het ook alweer zat met werkwoorden in de verleden tijd. Of de leerkracht die vertelt over grammatica en spelling in de Engelse taal. Om van Frans maar te zwijgen. Het voelt echt gek. Een paar jaar geleden was ik nog aan het zwoegen voor examens en goeie punten en nu ineens ben ik aan het werk. Tijd gaat snel, mijn vriend. Geniet.

Nu ben ik ineens zelf verantwoordelijk voor mijn inkomen. En oke, ik woon nog thuis dus niet alles is voor mijn rekening. Toch probeer ik wel de dankbare jongvolwassene te zijn die helpt in het huishouden en niet gewoon op haar ouders hun kosten leeft. Dat vind ik wel zo netjes, mijn ouders hebben jarenlang zoveel voor me gedaan. Daarnaast moet ik ook zelf mijn eigen vleugels uitslaan later en daarvoor heb ik zelf ook een basis nodig. Ook aan die basis ben ik aan het werken. Dat is hoe het leven gaat. Ik ben altijd bang om gezien te worden als de dochter die profiteert van haar ouders, wat niet zo is. Ik leef onder hun dak, maar niet op hun dak. Waarmee ik bedoel dat ik mijn best doe actief te helpen en niet op hun kosten te teren. Want zo ben ik niet. Dit klinkt ook zo allemaal als volwassenpraat. En dat ben ik ook, volwassen. Ik ben een jonge vrouw die haar toekomst aan het opbouwen is. Het klinkt gewoon gek om dat zo te vertellen, want het gaat gewoon zo snel. Zoals ik al zei, het voelt als gisteren dat ik om 6u42 de bus opstapte om richting Brugge te gaan en naar school te gaan. Mooie tijden, dat wel. Maar ze zijn voorbij en nu is het nieuwe hoofdstuk. Stiekem is dat eng, maar ik heb er tegelijkertijd ook heel veel zin in.

Het werkleven bevalt me trouwens wel hoor. Ik ben nog steeds voorzichtig, Ook op dagen dat ik effectief thuis ben plan ik voorlopig nog geen gekkigheden. Die komen wel weer. En misschien klinkt dat overdreven of te voorzichtig. Maar dat is hoe ik ermee omga. Ik wil mijzelf, mijn lichaam en geest de tijd geven om te wennen aan het terug werkzaam zijn, want na vier maanden thuiszitten is dat gewoon de realiteit. Maar het komt wel goed. Zoals ik al zei, het werkleven bevalt me goed en ik heb niet het idee dat het slecht gaat met mij of mijn lichaam. Zolang ik goed op mijn slaap en rust let. En op mijn vrije dagen extra slaap pak. Het komt wel goed. Ik kan dit.

There is no shame in beginning again, for you get a chance to build bigger and better than before. – Leon Brown

Hoe begon jouw volwassen leven?

Dag verleden, laten we het uitmaken

Hoi allemaal! Heel vaak heb ik al gehamerd op het verleden. Ik denk dat ik voor veel mensen kan spreken dat het een bepaalde invloed op ons heeft en het ons gevormd heeft. Zelf had ik ook vrij veel moeite om het los te laten. Maar ik besef me mede door die artikels en door eigen inzichten dat dat wel nodig is. Er komt ook een dag wanneer je dat kan. Misschien duurt het kort, misschien duurt het lang. Maar er komt wel een dag. En die dag is de dag dat je jezelf terug vrijheid geeft, en tijd geeft om een toekomst te maken. Mijn dag is aangebroken en ik wil graag iets vertellen over dit bijzondere moment.

michael-dziedzic-JmBh0dbii9k-unsplash
Photo by Michael Dziedzic on Unsplash

Misschien lijk ik met al mijn adviezen en mooie verhalen perfect. Echter wie mijn blog goed leest en volgt, weet dat ik dat niet ben. En daar ben ik nooit echt stil over geweest. Omdat ik niet wil dat ik zo overkom op mijn blog. Ik ben ook maar een jonge vrouw die volwassen aan het worden is. En dat voor een groot stuk al is. Ik ben op een leeftijd en in een periode waarin ik mijn weg aan het zoeken ben en dat is prima. Maar wat daar niet bij helpt is die twijfels over het verleden en over mezelf. Dat werkt averechts en zeker als je iets deftigs van je toekomst wil gaan maken.

Ik heb jaren gevochten met mijn verleden, maar ook met mezelf. Dag na dag, nacht na nacht. Er zijn nachten geweest dat ik tot na drie uur ’s nachts lag te piekeren, mezelf dingen te verwijten en opgevreten werd door schuldgevoel. Iets wat ik zelf ook niet leuk vond natuurlijk en helaas is je verleden loslaten niet in een klap gebeurd. Ook bij mij niet. Het is geleidelijk aan gebeurd. Maar ik heb er wel lang tegen gevochten. Nu na al dat vechten, verwijten en mezelf bekritiseren heb ik wel een wijze les geleerd: dat helpt allemaal niet. Ik herhaal: NIET.

Iedereen maakt fouten en we doen allemaal wel eens dingen waar we niet zo trots op zijn. Niet alles in je leven zal je op een presenteerblaadje willen aanreiken aan iedere voorbijganger op straat. Ik was daar beschaamd voor en voelde me een verkeerd en slecht mens daarvoor. Maar een tijdje terug ging bij mij dat lichtje aan. Iedereen heeft dit soort tijden. We hebben allemaal een ‘hoofdstukje’ waar we niet zo trots op zijn. Misschien is dat gewoon het leven. Maar je kan nooit weten wat er in het diepste verleden van een ander schuilt. Dus het is zo gemakkelijk jezelf te verwijten met jouw gebeurtenissen van vroeger, terwijl je de diepte van die van anderen niet kent. Maar je de dag van vandaag daar kwaad over maken, zal niet helpen. Het verleden verandert daardoor niet en het zal altijd zo blijven. Je kan er alleen mee leren omgaan en het uiteindelijk na jaren een plekje geven.

Ik heb uit mijn verleden lessen geleerd die me gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Dingen die ik de dag van vandaag nog gebruik en die me een wijzer mens hebben gemaakt. Ik heb mezelf jaren gehaat om mijn verleden. Maar ook dat helpt niet. Toch ben ik -hoe gek ’t ook mag klinken- dankbaar voor die jaartjes van haat en onzekerheid. Ik heb mezelf inmiddels voor een groot stuk geaccepteerd en ik heb het idee dat de acceptatie voor mezelf zo sterk is dat hij amper kan verbroken worden. Net zoals elke andere relatie in het leven wordt hij meestal alleen maar sterker als je samen ruzies overwint.

Ik voel me terug vrijer. Soms voel je het gewicht van een steen niet tot hij van je afrolt, en dat merk ik nu. Het is een fantastisch gevoel en het is bijna niet in woorden uit te drukken. Ik ben blij dat ik terug kan genieten van wie ik ben en wat ik doe. Dat ik goed genoeg ben voor mezelf. Voor anderen. En dat ik ook een mooie toekomst verdien. Want ik roep altijd uit dat we die allemaal verdienen. Iedereen op de wereld verdient de toekomst van zijn of haar dromen. Een droomjob, een fijn gezinnetje (of net niet, als dat je wens is) en financiële zekerheid. We verdienen het allemaal. Ik denk daarbij altijd aan iedereen om me heen. Maar eigenlijk mag ik mezelf dat evengoed toewensen. Want ook ik heb dat meer dan verdiend. Ik heb al heel vaak verteld over het verleden en dat was voornamelijk naar anderen gericht. Wat ik vandaag heb verteld, is voornamelijk naar mezelf gericht. Ik hoop echter dat jullie er ook iets aan hebben. Dan is dat helemaal mooi. Dan zijn we met twee geholpen. Laat het los, je verleden. En leef in het nu. Dat is echt de beste tijd om je aandacht bij te hebben. Nu, op dit moment ♥

Hoe ga jij met je verleden om?