Momenten die mijn leven beter maakten

Hoi allemaal! Geïnspireerd door twee andere bloggers ging ik nadenken over de momenten die mijn leven veranderden. Uiteindelijk besefte ik daardoor wie ik ben geworden en waarom. Eigenlijk is dat tegelijkertijd heel confronterend, maar ook heel mooi. Ik ben niet meer datzelfde meisje uit het middelbare. En nee, ik ben zeker nog niet waar ik wil zijn en er zijn nog zoveel dingen waar ik in kan groeien. Maar ik ben alsnog trots op de persoon die ik de dag van vandaag ben en hoe ik door de jaren heen ben gegroeid. Vandaag deel ik graag die momenten die mijn leven voorgoed veranderden. Normaal ben ik niet van veranderingen, maar vele van deze waren de juiste beslissing. Lenneke en Romy gingen mij al voor! Hun blog is van beide zeker de moeite waard om eens van dichtbij te bekijken.

olia-gozha-9A_peGrSbZc-unsplash
Photo by Olia Gozha on Unsplash

 

★ Compleet impulsief van opleiding wisselen

In 2015 zat ik nog braaf achter de schoolbanken in mijn opleiding voeding verzorging. Ik dacht altijd dat ik zou afstuderen in kinderzorg want dat vertelde ik ook altijd aan iedereen. Maar toen kwamen de stages. En dat is meestal het moment dat je beseft of je in de juiste opleiding zit. En daar liep het niet helemaal zoals verwacht. Ik was doodongelukkig, ik weet ook nog hoeveel moeite het me kostte om alleen al uit mijn bed te komen om naar stage te gaan. Er zijn momenten geweest dat ik me na het omkleden echt een peptalk moest geven en mijn tranen moest wegvegen en gaan. Toen ik besliste om van opleiding te wisselen was het al mei of juni, dus ik heb gewoon mijn jaar afgewerkt. En toen ik zei dat ik naar een kunstopleiding wilde gaan, verklaarde iedereen me voor zot. Dat ik zonder ervaring of enige achtergrond ineens ging tekenen. Heel veel mensen dachten ook dat ik na een schooljaar weer van opleiding zou mogen wisselen. Ik was zelf ook bang, maar iets in mij zei dat ik het moest doen. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb toen keihard gewerkt en uiteindelijk kreeg ik op het einde van mijn eerste schooljaar daar te horen dat ik over mocht. Ik was het gelukkigste meisje van de hele wereld toen. Daardoor heb ik niet alleen drie hele mooie jaren gehad op school, maar heb ik bovendien ook ontdekt waar ik het allergelukkigst van word. En daar ben ik tot op vandaag nog steeds heel dankbaar voor.

 

★  Hoogsensitieve Held opstarten 

Vroeger had ik al een blog, ik denk dat ik die vier jaar gehad heb. Ik zou eens in mijn archieven moeten duiken daarvoor. Maar dat was een boekenblog, puur gebaseerd op boeken. Recensies, wat ik had gelezen in een maand, bibliotheek-bezoekjes. Alles met boeken, dat had je wel al door. Die blog staat ook niet meer online, dus die zal je niet meer terugvinden. Ik begon het bloggen na een tijd wel te missen. Wat normaal is, want ik schrijf gewoon echt heel graag. Ik startte toen deze blog op, maar dan onder Sensitive Soul. Er zijn heel veel mensen die mijn blog ook nog onder die naam kennen, want het is pas sinds begin dit jaar dat ik onder mijn huidige naam blog. Er zijn ook al heel wat lay-out’s en veranderingen gepasseerd, maar nu ben ik oprecht heel blij met mijn blog en content. En sindsdien is het bloggen alleen maar leuker geworden natuurlijk.

 

★ Andere bloggers volgen 

Dit is geen levensbeslissend ding. Andere blogs volgen is gemakkelijk. Maar ik leerde door de jaren dat ik nu blog heel veel andere mensen kennen. En ik ben daar zo dankbaar voor. Niet alleen voor de lieve reacties onder mijn artikels en het contact. Maar ik heb er fantastische mensen door leren kennen. Om te beginnen leerde ik natuurlijk Romy kennen en dat is echt een fantastisch lieve vrouw. Ik kijk zo naar haar op. Ik kan niet op twee handen en voeten tellen hoe vaak Romy haar blog of haar berichten mij net dat duwtje in de rug hebben gegeven dat ik nodig had. Daar ben ik echt zo dankbaar voor. Maar daarnaast leerde ik ook Liesbet kennen, voor de meesten gekend als Zwartraafje. Haar boekenblog is een van mijn favoriete omdat er zoveel persoonlijkheid en eigenheid in zit en dat vind ik zo mooi. Dat is iets wat ik altijd waardeer. En daarnaast is het ook superleuk om met haar te babbelen. En natuurlijk zou ik ons Ireneke ook niet kunnen vergeten. Irene is iemand die mij altijd inspireert en haar blog is zeker een van mijn favoriete blogs. Zeker wanneer het weekoverzichtje eraan komt ben ik de eerste om haar blog op te zoeken. Maar ook gewoon naast haar blog is Irene ook een superlieve vrouw. Iemand waar ik mezelf bij kan zijn en waar dat altijd veilig voelt. Dus shout out naar al deze prachtige mensen. Natuurlijk zijn er nog zoveel andere bloggers die ik leuk vind, maar misschien kan ik daar beter eens een apart artikel aan wijden haha. Anders wordt dit echt veel te lang.

 

★ Stoppen met mijn studie 

Na de middelbare ging ik verder studeren aan de hoge school. Ik had dromen en die heb ik nog steeds. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik steeds meer stress kreeg. Ik was mezelf niet meer, zag ook de persoon die ik was langzaam aan verdwijnen. In iemand die ik totaal niet ben. En dat maakte me zo bang. Ik had geen energie meer. Er was een dag dat ik thuiskwam en ik zag mijn tekenmateriaal. En in plaats van dat mijn hart een sprongetje maakte, deed het niks. Zelfs niet een klein beetje hoger springen. Niks. En toen ik de dagen daarna merkte dat de dingen die me normaal altijd zo blij maken niks deden, wist ik dat er iets moest veranderen. Dat dit niet zo verder kon. Ik was mezelf kapot aan het maken. Ik had nog een gesprek met de school zelf en natuurlijk ook met familie en vrienden. Maar dat leek mij op het moment zelf de beste beslissing om te maken. Nu zijn we een jaar later en weet ik dat ook. Ik heb een job, ik ben mezelf aan het ontwikkelen en volwassen. Natuurlijk moet ik nog veel leren, maar dat is oke. Ik besef meer dan eens dat ik gelukkig ben met hoe mijn leven nu is. Dus stoppen met mijn studie was het beste dat ik kon doen.

 

★  Terug naar de psycholoog gaan

Na het overlijden van mijn opa in november besefte ik dat ik het nog met veel moeilijk had en dat ik er ineens ook een overlijden bij had gekregen maakte het er niet makkelijker op. Ik schraapte dus al mijn moed bij elkaar en ging terug aan de slag met een psycholoog. We zijn nu een half jaar later en ik merk zoveel verschil. De dingen die in het verleden zijn gebeurd ben ik nu eindelijk op een nette manier aan het verwerken. Eentje die de wonden misschien voorgoed gaat helen. En ik besef zelf ook wel dat ik het nog wel eens moeilijk zal hebben in de toekomst en dat er altijd een litteken zal zijn. Maar dat hoort bij het leven. Uiteindelijk hoop ik alles gewoon een plekje te geven.

 

★ Een jaartje detoxen met social media 

Eind september 2019 kondigde ik zowel op mijn social media als op mijn blog aan dat ik een jaartje offline ging. Dat telt voor social media alleen zoals je ziet. Ik zit ook nog midden in die detox. En ik denk dat ik nu tijdens de bizarre tijd waar we in leven wel het dankbaarst van al ben dat ik niet overspoeld word door al het nieuws. Ik denk dat ik daar nog verdrietiger van zou worden. Ik heb in combinatie met mijn sessies bij de psycholoog en deze detox ook een soort rust ontwikkeld. Het is dus heel goed voor mijn stress. Er zijn echt wel al dagen geweest dat ik het begon te missen. Maar die zijn voorlopig van korte duur. En anders hou ik mezelf voor dat de tijd snel gaat en het zo voorbij is. En dat is, want ik vind het echt ongelooflijk om te weten dat ik al een half jaar bezig ben. Ondertussen al bijna zeven maanden.

 

★ Spotify Premium nemen (lang geleden)

Ook deze is iets minder groot. Maar in 2015 begon ik voor het eerst met Spotify Premium en nog steeds na al die jaren heb ik mijn abonnement op Spotify. Ik zou niet meer weten hoe ik dat zonder zou doen. Ik doe bijna alles met muziek. En het is de afgelopen jaren ook zeker een steun geweest. Ik vind het ook heerlijk om te bloggen terwijl mijn koptelefoon op mijn hoofd staat. En ja, dat doet hij op dit moment ook. Ik vond dat hij wel waardig was om te noemen. Spotify  heeft niet perse baanbrekende veranderingen gebracht aan mijn leven, maar ik heb al die momenten wel voor een groot stuk doorstaan doordat ik altijd kon terugvallen op mijn muziek. Het is niet te beschrijven hoe vaak muziek mij net dat duwtje in de rug heeft gegeven. En daarom ben ik dus blij met Spotify

 

★ Flexitariër worden

Ik werd ook door andere bloggers geïnspireerd om minder vlees te eten. Ik heb toen een hele lange tijd geprobeerd om echt volledig vegetarisch te worden. Ik heb een hart voor dieren en onze wereldbol heeft ook liefde nodig. Maar volledig vlees schrappen maakt mij ongelukkig. Ik eet nog steeds meer vegetarisch dan dat ik vlees eet, dus op zich ben ik nog steeds goed voor de dierenwereld. Maar het was een beslissing die wel echt opluchting gaf. En alle kleine beetjes helpen.

Welk moment maakte jouw leven beter? 

 

 

 

Persoonlijk | Terug aan de slag & volwassen worden

Hoi allemaal! De afgelopen tijd is mijn leven een wirwar geweest van allerlei gebeurtenissen. Ook eentje van veel uitrusten en terug tot mezelf komen. Jullie weten het, want ik vertelde het allemaal op mijn blog. In april nam ik drie weken voorgeschreven rust en daarna ging ik na een verdere rustperiode voorzichtig terug aan de slag. Dat begon met een dag per week, maar later werden het er meer. Inmiddels ben ik terug vast aan de slag. Iets wat heel gek is na zo’n lange tijd niks doen. Maar het was nodig en gelukkig bevalt het me wel.

white and pink flowerson a book beside eyeglasses
Foto door Burst op Pexels.com

Ik vind het altijd nog wat gek als ik thuis de deur opentrek en roep dat ik naar mijn werk ga. Het feit gewoon dat ik werk heb is al gek. Niet omdat ik niet in mezelf geloof, want ik weet dat ik het kan. Dat ik een goeie werknemer ben en een fijne collega. Maar het is zo snel gegaan. Het voelt alsof gisteren dat ik nog op de schoolbanken zat te luisteren naar de leerkracht die aan het uitleggen was hoe je de dt-regel toepast en hoe het ook alweer zat met werkwoorden in de verleden tijd. Of de leerkracht die vertelt over grammatica en spelling in de Engelse taal. Om van Frans maar te zwijgen. Het voelt echt gek. Een paar jaar geleden was ik nog aan het zwoegen voor examens en goeie punten en nu ineens ben ik aan het werk. Tijd gaat snel, mijn vriend. Geniet.

Nu ben ik ineens zelf verantwoordelijk voor mijn inkomen. En oke, ik woon nog thuis dus niet alles is voor mijn rekening. Toch probeer ik wel de dankbare jongvolwassene te zijn die helpt in het huishouden en niet gewoon op haar ouders hun kosten leeft. Dat vind ik wel zo netjes, mijn ouders hebben jarenlang zoveel voor me gedaan. Daarnaast moet ik ook zelf mijn eigen vleugels uitslaan later en daarvoor heb ik zelf ook een basis nodig. Ook aan die basis ben ik aan het werken. Dat is hoe het leven gaat. Ik ben altijd bang om gezien te worden als de dochter die profiteert van haar ouders, wat niet zo is. Ik leef onder hun dak, maar niet op hun dak. Waarmee ik bedoel dat ik mijn best doe actief te helpen en niet op hun kosten te teren. Want zo ben ik niet. Dit klinkt ook zo allemaal als volwassenpraat. En dat ben ik ook, volwassen. Ik ben een jonge vrouw die haar toekomst aan het opbouwen is. Het klinkt gewoon gek om dat zo te vertellen, want het gaat gewoon zo snel. Zoals ik al zei, het voelt als gisteren dat ik om 6u42 de bus opstapte om richting Brugge te gaan en naar school te gaan. Mooie tijden, dat wel. Maar ze zijn voorbij en nu is het nieuwe hoofdstuk. Stiekem is dat eng, maar ik heb er tegelijkertijd ook heel veel zin in.

Het werkleven bevalt me trouwens wel hoor. Ik ben nog steeds voorzichtig, Ook op dagen dat ik effectief thuis ben plan ik voorlopig nog geen gekkigheden. Die komen wel weer. En misschien klinkt dat overdreven of te voorzichtig. Maar dat is hoe ik ermee omga. Ik wil mijzelf, mijn lichaam en geest de tijd geven om te wennen aan het terug werkzaam zijn, want na vier maanden thuiszitten is dat gewoon de realiteit. Maar het komt wel goed. Zoals ik al zei, het werkleven bevalt me goed en ik heb niet het idee dat het slecht gaat met mij of mijn lichaam. Zolang ik goed op mijn slaap en rust let. En op mijn vrije dagen extra slaap pak. Het komt wel goed. Ik kan dit.

There is no shame in beginning again, for you get a chance to build bigger and better than before. – Leon Brown

Hoe begon jouw volwassen leven?

Dag verleden, laten we het uitmaken

Hoi allemaal! Heel vaak heb ik al gehamerd op het verleden. Ik denk dat ik voor veel mensen kan spreken dat het een bepaalde invloed op ons heeft en het ons gevormd heeft. Zelf had ik ook vrij veel moeite om het los te laten. Maar ik besef me mede door die artikels en door eigen inzichten dat dat wel nodig is. Er komt ook een dag wanneer je dat kan. Misschien duurt het kort, misschien duurt het lang. Maar er komt wel een dag. En die dag is de dag dat je jezelf terug vrijheid geeft, en tijd geeft om een toekomst te maken. Mijn dag is aangebroken en ik wil graag iets vertellen over dit bijzondere moment.

michael-dziedzic-JmBh0dbii9k-unsplash
Photo by Michael Dziedzic on Unsplash

Misschien lijk ik met al mijn adviezen en mooie verhalen perfect. Echter wie mijn blog goed leest en volgt, weet dat ik dat niet ben. En daar ben ik nooit echt stil over geweest. Omdat ik niet wil dat ik zo overkom op mijn blog. Ik ben ook maar een jonge vrouw die volwassen aan het worden is. En dat voor een groot stuk al is. Ik ben op een leeftijd en in een periode waarin ik mijn weg aan het zoeken ben en dat is prima. Maar wat daar niet bij helpt is die twijfels over het verleden en over mezelf. Dat werkt averechts en zeker als je iets deftigs van je toekomst wil gaan maken.

Ik heb jaren gevochten met mijn verleden, maar ook met mezelf. Dag na dag, nacht na nacht. Er zijn nachten geweest dat ik tot na drie uur ’s nachts lag te piekeren, mezelf dingen te verwijten en opgevreten werd door schuldgevoel. Iets wat ik zelf ook niet leuk vond natuurlijk en helaas is je verleden loslaten niet in een klap gebeurd. Ook bij mij niet. Het is geleidelijk aan gebeurd. Maar ik heb er wel lang tegen gevochten. Nu na al dat vechten, verwijten en mezelf bekritiseren heb ik wel een wijze les geleerd: dat helpt allemaal niet. Ik herhaal: NIET.

Iedereen maakt fouten en we doen allemaal wel eens dingen waar we niet zo trots op zijn. Niet alles in je leven zal je op een presenteerblaadje willen aanreiken aan iedere voorbijganger op straat. Ik was daar beschaamd voor en voelde me een verkeerd en slecht mens daarvoor. Maar een tijdje terug ging bij mij dat lichtje aan. Iedereen heeft dit soort tijden. We hebben allemaal een ‘hoofdstukje’ waar we niet zo trots op zijn. Misschien is dat gewoon het leven. Maar je kan nooit weten wat er in het diepste verleden van een ander schuilt. Dus het is zo gemakkelijk jezelf te verwijten met jouw gebeurtenissen van vroeger, terwijl je de diepte van die van anderen niet kent. Maar je de dag van vandaag daar kwaad over maken, zal niet helpen. Het verleden verandert daardoor niet en het zal altijd zo blijven. Je kan er alleen mee leren omgaan en het uiteindelijk na jaren een plekje geven.

Ik heb uit mijn verleden lessen geleerd die me gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Dingen die ik de dag van vandaag nog gebruik en die me een wijzer mens hebben gemaakt. Ik heb mezelf jaren gehaat om mijn verleden. Maar ook dat helpt niet. Toch ben ik -hoe gek ’t ook mag klinken- dankbaar voor die jaartjes van haat en onzekerheid. Ik heb mezelf inmiddels voor een groot stuk geaccepteerd en ik heb het idee dat de acceptatie voor mezelf zo sterk is dat hij amper kan verbroken worden. Net zoals elke andere relatie in het leven wordt hij meestal alleen maar sterker als je samen ruzies overwint.

Ik voel me terug vrijer. Soms voel je het gewicht van een steen niet tot hij van je afrolt, en dat merk ik nu. Het is een fantastisch gevoel en het is bijna niet in woorden uit te drukken. Ik ben blij dat ik terug kan genieten van wie ik ben en wat ik doe. Dat ik goed genoeg ben voor mezelf. Voor anderen. En dat ik ook een mooie toekomst verdien. Want ik roep altijd uit dat we die allemaal verdienen. Iedereen op de wereld verdient de toekomst van zijn of haar dromen. Een droomjob, een fijn gezinnetje (of net niet, als dat je wens is) en financiële zekerheid. We verdienen het allemaal. Ik denk daarbij altijd aan iedereen om me heen. Maar eigenlijk mag ik mezelf dat evengoed toewensen. Want ook ik heb dat meer dan verdiend. Ik heb al heel vaak verteld over het verleden en dat was voornamelijk naar anderen gericht. Wat ik vandaag heb verteld, is voornamelijk naar mezelf gericht. Ik hoop echter dat jullie er ook iets aan hebben. Dan is dat helemaal mooi. Dan zijn we met twee geholpen. Laat het los, je verleden. En leef in het nu. Dat is echt de beste tijd om je aandacht bij te hebben. Nu, op dit moment ♥

Hoe ga jij met je verleden om?

 

Frustraties over mezelf tijd geven | De realiteit

Hoi allemaal! Wat ik vandaag vertel ik vrij persoonlijk, maar daarom wil ik het niet weghouden van m’n blog. Ik heb ook het idee dat ik er deugd van zal hebben het uit mijn vinger te schrijven, want dat lucht nu eenmaal op. Leven is niet altijd simpel en het is zeker niet altijd rozengeur en manenschijn. Iedereen heeft wel eens tegenslag en we hebben allemaal moeilijke periodes. Het beste wat je dan kan doen, is jezelf tijd geven. Laat dat nu net geen talent van mij zijn. Mezelf opjagen en over mijn eigen grenzen heen duwen daarintegen wel. Gelukkig ben ik het stap voor stap toch aan het leren. Voor het misgaat.

2019-08-29-07.41.30-1-1.jpg

Ik kom uit een moeilijke periode, een heel stressvolle. Hier en daar zijn er ook nog wel stressvolle dingen bezig in mijn leven. Er ligt een dierbare van mij in het ziekenhuis, gelukkig aan de betere hand. De dingen waar ik zoveel problemen mee had de afgelopen jaren zijn langzaam aan aan het zakken. Ik heb het idee dat de dingen eindelijk op hun plek aan het vallen zijn. Ook met mijzelf, ik begin mezelf te aanvaarden voor wie ik ben en dat is al een tijd zo. Ik heb ook het idee dat wat ik doe eindelijk goed genoeg is voor mezelf. Tot op een punt; mijn energie. Daar loopt het altijd mis.

Ik ben geen held in mezelf tijd geven, nooit geweest. Het is niet dat ik ongeduldig ben, ergens wel. Maar het ligt aan iets anders. Ik heb ambities, dromen en vooral een grote vechterslust. En ik ben iemand die graag verder gaat met haar leven en dingen bereikt. Zoals ik al zei, ik heb ambities. Dat ik daar geen energie voor heb, frustreert me dan. Maar het is wel de realiteit. Het gaat gelukkig al beter, anders was ik niet begonnen met werk zoeken en terug mijn leven oppakken. Op dat gebied gebruik ik makkelijk mijn verstand. Gelukkig. Mijn werk bevalt me ook en het gaat goed. Ik moet me gewoon aanpassen aan het terug fulltime werken. Maar dat komt wel goed. Mijn probleem is dat ik mezelf in mijn vrije tijd weinig rust gun. Omdat het me frustreert dat ik op mijn vrije dagen zo weinig fut heb om dingen te doen. Ik wil toffe dingen doen, plezier maken en genieten van mijn leven. En ik mis dat ook wel, de dagen waarin ik eindeloos veel energie leek te hebben. Maar de realiteit is ook dat ik zal moeten aanvaarden dat het nog een tijdje zal duren voor ik volledig terug de oude ben. Het komt heus wel terug, daar ben ik zelf ook van overtuigd. Maar het zal gewoon heel veel tijd vragen. En rustige opbouw. En daar zal ik me moeten bij neerleggen. Willen of niet. De frustratie die ik daarbij voel vind ik heel lastig om onder woorden te brengen, dus misschien is dit een heel onsamenhangende brij tekst. Maar dat is niet erg. Ik heb de afgelopen tijd gestreefd naar echtheid, en niet naar perfectie. Dat is een denkwijze en levenswijze waar ik mezelf naar toe leef. Want zo ben ik veel gelukkiger en vrijer.

Vind jij het lastig jezelf tijd te geven?

Sociale media | Neem ’t niet te serieus

Hoi allemaal! Terwijl ik dit aan het typen ben, ligt mijn telefoon naast me. Op die telefoon staat mijn sociale media. Iets waar ik heel bewust mee bezig ben. Ik ben geen perfecte goeroe die haar eigen tips perfect naleeft. Dat geef ik toe. Meer nog, ik zit meer op sociale media momenteel dan ik zelf zou willen. Ik zag echter afgelopen week een filmpje dat me aan het denken zette en daar wilde ik graag iets over schrijven. Ik zal het filmpje onderaan het artikel linken. En bidden dat ik het straks niet vergeet. Want nee, ik ben ook geen perfecte blogger. ’t Is maar dat je het weet.

neonbrand-Pvx24X1uiq4-unsplash.jpg
Photo by NeONBRAND on Unsplash

Zoals ik al heel vaak zeg: ik heb op zich niks tegen sociale media. Soms lijkt het echt wel zo en straal ik dat ook uit op mijn blog. Ik weet dat het zo overkomt. Maar het is niet zo. Ik ben heel graag bezig met sociale media. Maar ik probeer het gewoon niet al te serieus te nemen. De video die ik ga linken is maar weer eens een bewijs waarom en als je hem bekijkt zal je me ook snappen. Want het leven op sociale media is nooit echt. We posten vaak alle goeie dingen. De momenten dat we genieten, dat we lachen. Wanneer we op restaurant gaan en de lekkerste dingen eten. Het stomme is, ik doe het ook wel eens. Allemaal hoor, onbewust. De perfecte achtergrond zoeken om een boek te fotograferen dat je gaat lezen. Eventjes de rommel uit beeld schuiven om je perfect opgeruimde woonkamer in de kijker te zetten. Ja, ook ik ben daar schuldig aan.

Ik probeer het gewoon niet te serieus te nemen, omdat ik weet dat niet alles klopt. Ik ken de meeste mensen van mijn vriendenlijst. Op Facebook dan. Eigenlijk zo goed als iedereen, want ik heb geen onbekende mensen op mijn profiel volgens mij. Ik ken echter niet alle mensen hun leven helemaal. Maar ik weet wel dat velen het wel eens moeilijk hebben. Of ja, dat hebben we allemaal wel eens. Daar kan je niet omheen. Er is geen mens op de aardbol die leeft vol gelukkige momenten en sterft zonder iets naars mee te maken. Dat bestaat niet. Maar ik weet dus ook dat mijn beste vrienden door rottijden gaan soms. En toch staat dat niet online. Waarschijnlijk uit privacy-redenen. En ik geef ze gelijk. Wanneer ik een off-day heb vol huilbuien ga ik ook niet mijn wenende kop online zetten. Maar we creëren allemaal zo’n ‘perfect’ leventje op sociale media en uiteindelijk vergelijken we ons ook met die beelden. Het is niet omdat iemand zo gelukkig lijkt op sociale media, dat alles koek en ei is. Ook niet als er elke dag een lachende foto online staat. Je weet niet wat er gebeurt als die camera weg is. Koppeltjes ook. Die elke dag liefdesuitingen op elkaars profiel posten en daarna een selfie al kussend en knuffelend. Wie weet barst er na elke foto wel een ruzie uit. Dus nee, je hebt geen realistisch beeld van anderen via sociale media. Eigenlijk heb je dat nooit, enkel als je iemand echt heel goed kent. En dan nog. We kiezen zelf wat we delen met de buitenwereld. De enige die jou goed kent, ben jijzelf.

Ik geef toe. Als je mijn sociale media bekijkt is het ook een hypere boel vol geluk en blijheid. Ik ga geen hele ontkenning uitwerken. Net als iedereen doe ik me ook wel eens beter voor  dan ik me voel op sociale media. Niet als in mezelf compleet veranderen om cool te zijn op sociale media. Ik ben en blijf mezelf. Ook online. Maar ik heb ook wel eens op een baaldag een gezellige foto online gezet. Op een moment dat ik helemaal geen zin had in studeren voor mijn examens op de hogeschool toch de positieve student uitgehangen. Dus ja, ik doe het ook. Ik probeer zoveel mogelijk een eerlijk beeld van mezelf weer te geven online. Voor zover dat mogelijk is dan. Ik heb ook mijn privacy en er zijn dingen die ik ook nooit online ga zetten. Niet op m’n blog, niet op sociale media.

Sociale media is leuk en tof, maar neem het niet te serieus. Die perfecte vriendin maakt ook baaldagen door en die influencer eet ook ’s morgens wel eens brood met normale kaas en een glas melk in plaats van de nieuwste en lekkerste cornflakes. Geen idee of ze ook werkelijk dat promoten, want ik volg er geen enkele. Maar dat terzijde. Neem het altijd met een korreltje zout. Ik gebruik sociale media vooral om de dingen die me gelukkig maken te delen. Niet om het negatieve te verbergen of mijn kop in het zand te steken. Maar ik word er zelf ook beter van. Ook hou ik wel van de herinneringen functies die vele platformen inmiddels hebben. Maar ik merk zelf ook dat ik veel minder online zet en dat bevalt me wel. Vroeger was ik jong en stond alles online. Maar je groeit daar uit met volwassen worden. Althans, dat heb ik toch. Nu is sociale media een stukje van mijn leven, maar niet m’n hele leven.

En zoals beloofd, niet vergeten. Het linkje!

Denk jij serieus na bij sociale media?